Praca  dla Opiekunek i Opiekunów osób starszych w Niemczech

Opieka nad chorym na Alzheimera - część 1

Opieka nad chorym na Alzheimera - część 1
Zapoznaj się ze wskazówkami, obserwacjami i poradami, opartymi na doświadczeniach kilku opiekunów. Ich podopieczni to chorzy w różnych stadiach choroby, w różnym wieku, różnie też znoszący swe cierpienia.

W większości przypadków rodzina chorego początkowo nie spostrzega, że ich bliski potrzebuje pomocy lekarza-neurologa czy psychiatry. Choroba rozwija się powoli i podstępnie. Roztrzepanie, nieuwaga, brak koncentracji, zapominanie, niekończenie zdań czy ich powtarzanie zrzucamy wtedy na karb ciężkich czasów, nerwowego trybu życia, wieku naszego bliskiego, pośpiechu. I wtedy pojawia się moment lub jakieś szczególne wydarzenie, np. zalanie łazienki, spalenie czajnika, nieodłożenie słuchawki na widełki, kiedy czujemy, że trzeba się z naszym bliskim udać do lekarza.

Gdy mamy już potwierdzoną diagnozę, że to choroba Alzheimera, dobrze sięgnąć do literatury na ten temat. Z naszych doświadczeń wynika bowiem, że wiedza o chorobie bardzo dużo daje i pozwala dzielnie znieść ten trudny okres, uświadamia ona, że tylko odpowiednie, cierpliwe, serdeczne i współczujące podejście może choremu pomóc. Lektura i stosowanie się do wskazówek zapewni opiekunowi możliwość lepszej organizacji życia i w ten sposób pomoże w radzeniu sobie z trudnościami, jakie niesie choroba.

Poza przystosowaniem mieszkania i odpowiednim jego zabezpieczeniem, opiekunowie i chorzy muszą odpowiednio zaplanować następne lata swego życia. Od momentu diagnozy lekarskiej tryb życia opiekunów zwykle musi ulec zmianie, tak aby zapewnić odpowiednią opiekę swemu bliskiemu. Często może się to wiązać nawet ze zmianą pracy, z włączeniem do pomocy innych członków rodziny albo osób obcych. Niewskazana byłaby jednak decyzja o zmianie miejsca zamieszkania chorego. Lepiej, by nasz bliski przebywał w znajomych sobie warunkach i otoczeniu. Zmiana zwykle powoduje depresję i pogorszenie stanu zdrowia.

Jak porozumiewać się z chorym?

Już w początkowym stadium choroby zauważamy, że nasz podopieczny ma kłopoty z wyrażaniem tego, co chciałby powiedzieć: zapomina, jak nazywają się różne przedmioty, nie kończy zdań, powtarza wiele razy te same informacje. Opiekun często musi się domyślać, o co bliskiemu chodzi. Jeśli nie zdajemy sobie sprawy z tego postępującego procesu zapominania, będziemy się denerwować, tracić cierpliwość, zachowywać się napastliwie.

Najlepiej, gdy mówimy do chorego półgłosem (podniesiony głos może być odbierany jako napaść), gdy stoimy do niego twarzą w twarz, patrzymy mu w oczy, trzymamy naszego bliskiego za rękę. Okazując. choremu życzliwość i serdeczność, dajemy mu odczuć, że jest kochany, że interesujemy się nim.

Pytania najlepiej formułować w taki sposób, aby chory mógł odpowiedzieć "tak" lub "nie". Trzeba więc pytać: "Czy masz ochotę na jabłko?", a nie: "Co byś zjadł?"Jeśli mamy wydać polecenie, należy je kilka razy powtórzyć. Zdania powinny być krótkie, proste i jasne. Zamiast mówić: "Włóż buty, potem czapkę i szalik", lepiej powiedzieć: "Włóż buty", powtórzyć spokojnie półgłosem to polecenie, patrząc na chorego, potem pomóc je wykonać i dopiero wydać nowe polecenie.

Warto też w mieszkaniu chorego rozmieścić różne napisy czy rysunki (symbole), które ułatwią mu orientację i poruszanie się. Mogą to być instrukcje przypominające choremu o konieczności zakręcenia kranu w łazience czy gazu w kuchni lub też o wyłączeniu żelazka. Na pojemnikach z herbatą, cukrem, solą czy innymi produktami, których chory częsta używa, warto przylepić nalepki (duże drukowane litery). Można też mieć tablicę, na której umieścimy proste polecenia, wskazówki czy numery telefonów. Starajmy się nie okazywać naszego zniecierpliwienia, nie pokrzykiwać, nie denerwować się na naszego bliskiego, gdy trudno nam się z nim porozumieć. Pamiętajmy, że nawet jeśli wydaje nam się, że chory robi coś złośliwie, to tak naprawdę wynika to z choroby albo jest reakcją na nasze zdenerwowanie. Więcej więc osiągniemy uśmiechem, czułym gestem, poczuciem humoru niż kłótnią czy napastliwym nastawieniem.

Zdarza się też często, że nasz bliski bywa bardzo agresywny i konfliktowy, złośliwy i trudny. W takiej sytuacji próbujmy odwrócić uwagę chorego, zmienić temat, wyjść do drugiego pokoju, zająć czymś naszego bliskiego. Można włączyć muzykę, wziąć chorego za rękę, uśmiechnąć się, pogłaskać po głowie. Nigdy jednak nie należy traktować go jak dziecko. Pamiętajmy wtedy, że jest to sytuacja przejściowa, że chory nie chce nas ranić, że jest tą samą kochaną osobą, z którą jeszcze niedawno nie było żadnych problemów. Serdeczny, ciepły, cierpliwy stosunek do naszego bliskiego na pewno da dobre efekty. Chory czuje przecież, że go kochamy i chcemy mu pomóc. Jeśli jednak nie możemy sobie poradzić, gdy chory zbyt często okazuje agresję, trzeba prosić o pomoc lekarza.

Żony opiekujące się chorymi mężami często skarżą się na zwiększoną pobudliwość seksualną mężów, gdy okazują im czułość. Nie ma powodu, by zaprzestać stosunków seksualnych tak długo, jak obojgu partnerom przynoszą satysfakcję. Z biegiem czasu ten problem sam się rozwiąże. Jeśli jednak opiekun czuje się nieszczęśliwy, gdy chory okazuje przesadną aktywność, należy poradzić się lekarza.

Jak przystosować mieszkanie do potrzeb chorego?

W miarę postępu choroby - osoba chora staje się coraz mniej samodzielna w zakresie samoobsługi i coraz bardziej bezkrytyczna w stosunku do tego, co robi. Często też nie dostrzega niebezpieczeństw, jakie mogą jej zagrażać.Z tego powodu zachodzi konieczność dokonania w mieszkaniu pewnych zmian, które mogą ułatwić pracę opiekunowi, a przede wszystkim zapewnią bezpieczeństwo choremu.

Jak urządzić pokój chorego?

Jeżeli chory porusza się samodzielnie, należy zwrócić uwagę na chodniki i dywany. Nie mogą one powodować potykania się i upadków chorego. Należy je umocować lub w ogóle zlikwidować. Gdy chory nie panuje już nad potrzebami fizjologicznymi - najlepiej zabezpieczyć podłogę zmywalną wykładziną podłogową, która ułatwia utrzymanie czystości i nie przyjmuje przykrych zapachów, a ponadto nie zmienia barwy (jak podłoga drewniana z klepki lub desek).

W wypadku chorych "spacerujących" nieustannie po pokoju lub mieszkaniu, trzeba zadbać o ich bezpieczeństwo podczas tych wędrówek. Meble należy ustawić w taki sposób, by chory nie potykał się o fotele, stół, krzesła czy kwietnik. Jest to szczególnie ważne, gdy chory cierpi na zaburzenia równowagi. Jeżeli chory podczas swoich spacerów po mieszkaniu lubi ukrywać lub przenosić różne drobne przedmioty (np. książki, bibeloty, porcelanę, klucze i inne podobne rzeczy), trzeba je zabezpieczyć lub schować, a kluczyki z szaf i szuflad wyjąć i przechowywać w niedostępnym dla chorego miejscu (można też kupić specjalne zabezpieczenia w placówkach handlowych). Nie zapominajmy o telefonie. Jest nam bardzo potrzebny, musi być łatwo dostępny, ale nie może znajdować się w zasięgu chorego.

Choremu trzeba urządzić stały kącik w pokoju, by czuł się tam dobrze i bezpiecznie. Może to być wygodny fotel, przy nim stolik z ulubioną książką do czytania (lub tylko do oglądania), z albumem ze zdjęciami rodzinnymi, kartonem z widokówkami czy klaserem ze znaczkami, kartami do gry i innymi przedmiotami, które chory lubi i którymi się interesuje. Większość chorych bardzo lubi trzymać w ręku lub mieć w jej zasięgu chusteczkę. Połóżmy więc taką chusteczkę na stoliku. Przestrzegamy przed dawaniem choremu chusteczek z ligniny. łatwo je rozerwać na kawałki, przylepiają się do rąk, a przy wycieraniu ust - kawałek może nawet zostać zjedzony. W celu utrzymania kontaktu z chorym siedzącym w fotelu można na stoliku postawić dzwonek z rączką lub brzęczyk z przyciskiem, by chory mógł przywołać opiekuna znajdującego się w innym pomieszczeniu. Gdy chory całe dni spędza w fotelu i nie wychodzi na spacery poza domem, należy zachęcać go do "spaceru" po mieszkaniu i. jeśli zachodzi taka potrzeba - podtrzymywać przy chodzeniu. Osobom chorym, które wiele godzin dziennie spędzają w pozycji siedzącej, należy układać nogi na taborecie lub krześle, w celu zapobiegania obrzękom stóp i ułatwienia krążenia krwi. Tym chorym należy w fotelu położyć poduszkę przeciwodleżynową, która zabezpieczy przed odparzeniami i odleżynami. Jeżeli chory moczy się - na poduszkę kładziemy folię, a na nią lniany lub flanelowy podkład.

Bardzo ważne dla bezpieczeństwa chorego jest odpowiednie zabezpieczenie dostępu do balkonu i okien. Na balkon chory powinien wychodzić wyłącznie pod opieką opiekuna. Trzeba też uniemożliwić choremu samodzielne otwieranie okien i drzwi balkonowych. Temu celowi dobrze mogą służyć łańcuszki drzwiowe, które, owinięte dookoła klamki, zamykamy na małe kłódeczki.

Często zapominamy o zagrożeniu, jakim dla chorego są kontakty - gniazda wtykowe. Manipulowanie w nich grozi choremu porażeniem prądem. W sklepach dostępne są specjalne zatyczki, które zamykają otwory gniazda. Podobne problemy możemy mieć z telewizorem, odkurzaczem czy innym sprzętem elektrycznym. W zależności od zachowania chorego i te urządzenia należy odpowiednio zabezpieczyć lub usunąć z pokoju.

Na co zwrócić uwagę w przedpokoju?

W przedpokoju należy zadbać o bezpieczeństwo chorego podczas jego przechodzenia do łazienki czy kuchni. Trzeba usunąć obuwie czy chodnik (jeśli jest ruchomy), sprawdzić, czy szafka na obuwie, taboret lub inny sprzęt nie utrudniają przejścia i odpowiednio je przestawić albo wynieść. Jeżeli w przedpokoju są szafki z gazomierzem i licznikiem energii, należy je zabezpieczyć przed możliwością manipulowania w nich przez chorego. Zdarza się, że chory nie poznaje siebie w lustrze i boi się swojego odbicia w nim. W takim wypadku należy lustro zasłonić lub usunąć z przedpokoju (to samo dotyczy lustra w łazience czy pokoju). Aby uniknąć nie zauważonego wyjścia chorego z domu, można nad drzwiami wejściowymi zawiesić dzwonek, o który drzwi będą uderzały przy każdym poruszeniu, lub też stale zamykać drzwi na klucz. Nie zostawiajmy kluczy od mieszkania w widocznym i dostępnym dla chorego miejscu. Jeżeli mieszkanie jest wielopoziomowe i w przedpokoju są schody wewnętrzne - trzeba je zabezpieczyć specjalną barierką, gdyż upadek ze schodów może być dla chorego szczególnie niebezpieczny.

Jak wyposażyć łazienkę?

Z łazienki usuwamy wszystkie środki czyszczące, płyny do prania i mycia, szampony i farby, kleje itp. Jeżeli w łazience przechowujemy leki - apteczka musi być tak zamknięta, by chory nie mógł się do niej dostać. Przewód pralki należy wyjąć z gniazda i tak zwinąć, by nie był dostrzegalny dla chorego, a gniazdo zabezpieczamy zatyczką (podobnie jak w pokoju).

Wszystkie urządzenia elektryczne związane z higieną i przetrzymywane w łazience należy także zabezpieczyć, by chory sam z nich nie korzystał (dotyczy: suszarki do włosów, maszynki do golenia, aparatu do masażu elektrycznego, lokówki itp.). Sprawa urządzeń elektrycznych w łazience jest szczególnie ważna z powodu możliwości silnego porażenia przy dotykaniu mokrą ręką - bądźmy więc w tych sprawach szczególnie czujni. Jeżeli chory sam odkręca kran z wodą, należy zwrócić uwagę na: - zabezpieczenie kranu doprowadzającego wodę do pralki, ustalenie właściwej temperatury wody ciepłej, jeżeli podgrzewana jest piecykiem gazowym w samej łazience (nie zostawiajmy w łazience zapałek!). W drzwiach łazienki likwidujemy haczyk lub zameczek (ewentualnie klucz), co uniemożliwi zamykanie się chorego od wewnątrz.

W ścianie nad wanną należy zainstalować uchwyt, który umożliwi choremu trzymanie się przy wchodzeniu do wanny, przy staniu podczas mycia i przy wstawaniu oraz wychodzeniu z wanny. Miejsce zamocowania uchwytu zależne jest od wzrostu chorego. Jeżeli chory ma trudności z siadaniem w wannie oraz wstawaniem, można korzystać z ławeczki zawieszanej na wannie. Wówczas chory podczas kąpieli czy natrysku może siedzieć.

Na dno wanny przed kąpielą kładziemy gumową matę przeciwpoślizgową (od spodu ma przyssawki i nie przesuwa się w wodzie). Przy zaburzeniach równowagi u chorego - w czasie kąpieli konieczna jest pomoc drugiej osoby (poza opiekunem). Osoba to powinna przez cały czas kąpieli chronić chorego przed upadkiem, nawet gdy siedzi na ławeczce i zachęcać do trzymania rąk na uchwycie podczas wstawania i stania przy myciu.

Radzimy też umocowanie na suficie nad wanną suszarki do bielizny. Wszystko schnie tam szybko, nie przeszkadza i jest "pod ręką". Suszarkę taką można także zawiesić w kuchni.

Jeżeli chorym jest mężczyzna, radzimy możliwie wcześnie nauczyć go korzystania w łazience z tzw. kaczki przy oddawaniu moczu. Zapobiegnie to w przyszłości kłopotom z zalewaniem podłogi z powodu trudności z trafianiem do muszli, ułatwi także oddawanie moczu w nocy w łóżku oraz zapobiegnie moczeniu bielizny i pościeli.

Często zdarza się, że chory zbyt silnie pociąga za uchwyt od spłuczki przy spuszczaniu wody, co powoduje podniesienie pokrywy i wyrwanie tzw. grzybka. W takim wypadku radzimy obwiązać sznurkiem pokrywę wraz ze zbiornikiem. Jeżeli w łazience przechowujemy drabinkę - radzimy ją zakryć lub zabezpieczyć, by chory nie mógł z niej skorzystać. Drabina (podobnie jak schody) może stać się źródłem wielkiego zagrożenia dla naszego podopiecznego.

Co zagraża choremu w naszej kuchni?

W kuchni musimy zabezpieczyć przed chorym zapałki, zapalarkę do gazu, noże, widelce, tasak oraz wszelkie proszki, środki dezynfekujące i płyn do mycia naczyń. Szczególne zagrożenie w kuchni stanowi kuchenka gazowa, dlatego należy pamiętać o wyłączaniu dopływu gazu do niego. W ten sposób unikniemy ulatniania się gazu, gdyby chory odkręcił kurki przy kuchence. Jeżeli chory ma nadmierny apetyt, żywność należy przechowywać w zamkniętej szafie i lodówce. Czasami zachodzi konieczność zamykania lodówki tak, by chory sam nie mógł jej otwierać.

O czym jeszcze musimy pamiętać?

Jeżeli chory jeździł kiedyś samochodem, trzeba uniemożliwić mu dostęp do auta oraz kluczyków. Samodzielny wyjazd samochodem byłby tragiczny w skutkach nie tylko dla chorego, lecz całego ruchu ulicznego. Poważne zagrożenie dla chorego stanowić mogą ostre narzędzia i przybory do szycia. Zarówno jedne, jak i drugie trzeba tak zabezpieczyć, by chory nie miał do nich dostępu.

Niestety, nie możemy tu wymienić wszystkich niebezpieczeństw, na jakie chory może być narażony. Każde z naszych mieszkań ma inny układ, inne wyposażenie i inne warunki, w jakich żyje chory. Poza tym, u każdego z chorych mogą występować specyficzne dla niego zachowania, których my - piszący - nie potrafimy przewidzieć.

Z tego względu apelujemy do opiekunów o szczególne wyczulenie na zapewnienie choremu bezpieczeństwa i usuwanie z jego otoczenia wszystkiego, co może dla niego stanowić jakiekolwiek zagrożenie.

Pamiętajmy, że jest to człowiek bezbronny i równocześnie tak bardzo nam bliska, kochana osoba.

Jak ułatwić choremu jedzenie?

Przed jedzeniem zakładamy choremu fartuch lub duży "śliniak", który uchroni odzież przed zaplamieniem. Stół warto nakryć ceratą.

Przy trudnościach w posługiwaniu się sztućcami - podajemy tylko łyżkę.

Unikajmy podawania jedzenia na kilku talerzach (np. oddzielnie surówka, chleb itp.).

Aby ułatwić choremu spożywanie pokarmu, zamiast talerza płaskiego podajemy głęboki.

Nie stawiamy spodka pod kubek z napojem. Kubeczek (nie szklanka) powinien mieć duże, wygodne do uchwycenia ucho. Jeśli chory nie potrafi pić powoli i krztusi się, radzimy korzystać z kubeczka z lejkiem (jak dla małych dzieci).

Jeśli chory ma trudności z odgryzaniem kęsów z kromki chleba radzimy chleb pokroić na małe kawałki i poukładać na talerzu lub dużej plastikowej tacy. Chory będzie miał wówczas możliwość samodzielnego jedzenia bez potrzeby używania sztućców. Zwracajmy uwagę na temperaturę pokarmów - nie mogą być lodowate (prosto z lodówki) ani zbyt gorące. Jedne jak i drugie mogą chorego zniechęcić do jedzenia i w przyszłości spowodować problemy z karmieniem. Chory na sam widok posiłku już będzie się przed nim wzbraniał. Bardzo ważna jest atmosfera spokoju podczas jedzenia. Chory nie może być zmuszany do szybkiego przyjmowania pokarmu, nie można go też karmić "na siłę", gdy odmawia jedzenia. Starajmy się w takich wypadkach stworzyć miły, serdeczny nastrój przy jedzeniu (może włączyć muzykę?) i na początek posiłku podać coś, co chory szczególnie lubi. Jeżeli mamy trudności z przysuwaniem krzesła chorego do stołu - warto postarać się o krzesło obrotowe na kółkach, z bocznymi poręczami. Przy mniej sprawnym ruchowo chorym krzesło takie odda nam nieocenione usługi i bardzo ułatwi opiekunowi przemieszczanie chorego. Zamiast krzesła można też zastosować fotel na kółkach typu szpitalnego.

Jaka powinna być dieta chorego?


Choroba Alzheimera nie wymaga stosowania specjalnej diety. Jeśli więc chory nie cierpi na jakieś schorzenia (np. układu pokarmowego, jelit, wątroby czy trzustki) może korzystać z normalnych posiłków. Z uwagi na małą ruchliwość chorych i często podeszły wiek - ich zapotrzebowanie energetyczne jest mniejsze, dlatego zadbać trzeba o właściwe porcje pokarmowe i odpowiednią liczbę posiłków w ciągu dnia. Posiłki należy podawać regularnie - o tej samej porze.

W diecie chorego powinny znaleźć się zarówno produkty białkowe (pochodzenia roślinnego i zwierzęcego), pieczywo (w tym także razowe), jak i jarzyny i owoce. Szczególną uwagę należy poświęcić doborowi rozmaitych warzyw, które są podstawowym źródłem witamin i soli mineralnych.

Pamiętajmy o dostarczaniu chorym odpowiedniej ilości płynu - ok. 2 litrów dziennie. Może to być bardzo słaba kawa naturalna, lepiej zbożowa (np. "Inka" z mlekiem), kefir, jogurt, soki warzywne i owocowe, a także różne herbaty ziołowe. Niedopuszczalne jest ograniczenie podawania napojów, by chory się mniej moczył. Można jedynie ograniczyć podawanie większej ilości płynów przed snem.

Jeśli chory pali papierosy, powinien to robić pod opieką, bowiem może zakrztusić się dymem, oparzyć (wkładając do ust rozpaloną końcówkę) lub też spowodować zaprószenie ognia przez rzucenie niedopałka w nieodpowiednie miejsce. W żadnym wypadku chory nie powinien sam dysponować zapałkami, zapalniczką i całą paczką papierosów.



Źródło: Alzheimer.pl

Nasze certyfikaty

Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 Ogólnego Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych z dnia 27 kwietnia 2016 r. (Dz.U.UE.L.2016.119.1 z dnia 2016.05.04); zwanego dalej Rozporządzeniem, informujemy, iż:
  1. Współadministratorami danych osobowych są Pronobel sp. z o.o. z siedzibą w Gliwicach, ul. Młyńska 8, 44-100 Gliwice oraz DE Pronobel sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w Gliwicach, ul. Młyńska 8, 44-100 Gliwicach. Dane osobowe przetwarzane są w celu:
    • umieszczenia danych osoby, której te dane dotyczą w bazie kandydatów, prowadzenia postępowań rekrutacyjnych z udziałem osób, których dane dotyczą i podjęcia kontaktu z tą osobą w szczególności w celu przedstawienia jej ofert pracy;
    • zawarcia z osobami, których dane dotyczą umów cywilnoprawnych stanowiących podstawę zatrudnienia przy opiece nad osobami starszymi i wykonywania tych umów, a także podjęcia czynności służących przygotowaniu zawarcia tych umów.
  2. Podanie danych osobowych i wyrażenie zgody na ich przetwarzanie jest dobrowolne lecz konieczne do skorzystania z formularza kontaktowego. Dane osobowe są przechowywane do czasu wycofania zgody na przetwarzanie tych danych. Wycofanie zgody uniemożliwi umieszczenie osoby, której dane dotyczą w bazie kandydatów i wykorzystanie podanych danych osobowych do kontaktu w szczególności w celu przedstawienia tej osobie ofert pracy.
  3. Osobie, której dane dotyczą przysługuje prawo uzyskania dostępu do własnych danych osobowych, ich sprostowania i usunięcia, a także żądania ograniczenia przetwarzania oraz przeniesienia danych w warunkach określonych powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Osobie, której dane dotyczą przysługuje też prawo do wniesienia skargi do organu nadzorczego w rozumieniu przepisów o ochronie danych osobowych w każdym przypadku zaistnienia podejrzenia, że przetwarzanie jego danych osobowych następuje z naruszeniem powszechnie obowiązujących przepisów prawa.
  4. Dane osobowe klienta mogą być przekazywane podmiotom trzecim – agencjom pośrednictwa oraz zleceniobiorcom administratora danych osobowych w związku z realizacją umowy dotyczącej zapewnienia pomocy osobom starszym i/lub chorym przy prowadzeniu gospodarstwa domowego.
  5. Dane osobowe są przechowywane przez okres trwania stosunków prawnych wynikających z zawartych umów, a także po ich ustaniu, przez okres przedawnienia roszczeń związanych z realizacją tych umów, wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa.
  6. Przysługuje Pani/Panu prawo uzyskania dostępu do własnych danych osobowych, ich sprostowania i usunięcia, a także żądania ograniczenia przetwarzania oraz przeniesienia danych w warunkach określonych powszechnie obowiązującymi przepisami prawa.
  7. Przysługuje Pani/Panu prawo do wniesienia skargi do organu nadzorczego w rozumieniu przepisów o ochronie danych osobowych w każdym przypadku zaistnienia podejrzenia, że przetwarzanie jego danych osobowych następuje z naruszeniem powszechnie obowiązujących przepisów prawa.
  8. Podanie danych osobowych jest dobrowolne, jednak konieczne do zawarcia umowy zlecenia/umowy o współpracy w związku z koniecznością identyfikacji strony tej umowy i jej rozliczenia.
  9. Decyzje w oparciu o podane przeze Panią/Pana dane nie są podejmowane w sposób zautomatyzowany.
  10. Dopuszcza się możliwość pozyskania dodatkowych danych osobowych, na podstawie wyrażonej Panią/Pana przeze mnie, dobrowolnej i odwołalnej w każdym czasie zgody. Dane, o których mowa w zdaniu poprzednim służyć będą administratorowi danych do realizacji celu wyraźnie określonego w treści wyrażonej przeze mnie zgody.

Wyrażam zgodę na przetwarzanie danych osobowych wskazanych w formularzu przez współadministratorów - Pronobel sp. z o.o. z siedzibą w Gliwicach, ul. Młyńska 8 oraz DE Pronobel sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w Gliwicach, ul. Młyńska 8 w celu umieszczenia moich danych w bazie kandydatów i kontaktowania się ze mną w sprawie ofert pracy.